Τίτλος: Le Fabuleux destin d'Amelie Poulain
Ελληνικός Τίτλος: Η θαυμαστή μοίρα της Αμελί Πουλαίν
Σκηνοθεσία, Σενάριο: Jean-Pierre Jeunet
Πρωταγωνιστούν: Audrey Tautou,Mathieu Kassovitz
Διάρκεια: 122

Η Amelie (Audrey Tautou) είναι μια ήσυχη νεαρή σερβιτόρα που ζει στο Παρίσι μονη.
Δεν μιλάει με πολύ κόσμο,δεν βγαίνει έξω και δεν γνωρίζει σχεδόν κανέναν ούτε στην πολυκατοικία της.
Αυτό θα αλλάξει όμως καθώς μια μέρα θα ανακαλύψει ότι στο διαμέρισμα της κρύβεται ένας μικρός θησαυρός. Δεν είναι το συνηθισμένο σεντούκι με χρυσό αλλα ένα απλό μικρό κουτάκι με παιδικά παιχνίδια ενός παιδιού που ζούσε εκεί πριν χρονια.
Από την μέρα αυτή η Amelie θα βάλει ως στόχο της να ομορφύνει τις ζωές πολλών ανθρώπων.
Όταν όμως θα γνωρίσει τον Nino Quincampoix (Mathieu Kassovitz) θα δώσει και στη δικη της ζωή λίγη μαγεία.


Η ταινία ξεχωρίζει για την απλή και παράλληλα γοητευτική μουσική του Yann Tiersen, την τέλεια ερμηνεία της Audrey Tautou αλλα και για την γλυκιά έμπνευση του σεναριογράφου-σκηνοθέτη Jean-Pierre Jeunet.

Η Amelie έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Γαλλία αλλα και η ταινία έκπληξη του 2001 σε διεθνές επίπεδο.

Μοιάζει με ένα εξαιρετικά καλογραμμένο παιδικό παραμύθι που δίνει νέα οπτική στην καθημερινότητα.

Στα + της ταινίας είναι επίσης οι περιγραφές που αγγίζουν το τέλειο και τα ειδικά εφέ που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης σε κάποιες περιπτώσεις.

Ελληνικός Τίτλος: Σκυλισια Μερα
Είδος: Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: Sidney Lumet
Πρωταγωνιστούν:Al Pacino, John Cazale, Charles Durning, Chris Sarandon
Διάρκεια:124 λεπτά

Ολα μπορουν να συμβουν τις "σκυλισιες ημερες" του καλοκαιριου. Η ληστεια επρεπε να εχει τελειωσει μεσα σε 10 λεπτα. 4 ωρες αργοτερα, η τραπεζα ειχε μετατραπει σε τσιρκο. 8 ωρες αργοτερα, ηταν το πιο καυτο θεμα στα καναλια της τηλεορασης. 12 ωρες αργοτερα, ολα τελειωσαν. Η πιο περιεργη πολιορκια τραπεζας στην ιστορια. Και ειναι ολα αληθεια.

Βασισμενη σε ενα αρθρο περιοδικου, η ιστορια της "Σκυλισιας Ημερας" σκηνοθετειται εν ετει 1975 απο τον εμπειρο Sidney Lumet μεσω του σεναριου του βραβευμενου με Οσκαρ (για αυτη την ταινια) Frank Pierson. Εχει παρει, εκτος του Οσκαρ, αλλα 10 βραβεια ενω εχει προταθει για αλλα 17.

Η σκηνοθεσια ειναι οπως και τα μεσα εγγραφης εκεινης της εποχης. Απλη και σχεδον αψεγαδιαστη. Χωρις κουραστικα "μεγαλειωδη" πλανα, χωρις υπερβολες και ατυχεις αποπειρες. Γρηγορη και επικεντρωμενη κυριως στους πρωταγωνιστες αλλα δινοντας μια ιδιαιτερη σημασια στο περιβαλλον της πλοκης, περνοντας τα μηνυματα που στοχευει. Η φωτογραφια ειναι της εποχης με οτι αυτο συνεπαγεται. Αυτο που ξεχωριζει, εκτος του συνολου του σεναριου που ειναι αριστουργηματικο, ειναι οι εκπληκτικοι διαλλογοι οπου οχι μονο προσθετουν στην πλοκη αλλα αναδεικνυουν και τις ερμηνειες των ηθοποιων.

Μην περιμενετε μεγαλα τρανταχτα Χολυγουντιανα εφε. Μιλαμε για την δεκαετια του 1970. Δεν θα απολαυσετε εκατομμυρια χρωματων στην HD τηλεοραση σας, ουτε τον DTS 6καναλο ηχο στο home cinema σας. Αν προσδοκειτε κατι τετοιο, διαλλεξτε κατι αλλο.

Ο Αλ Πατσινο ειναι ο κεντρικος ηρωας (Sonny), το μυαλο της ληστειας. Τοσο νεαρος σε ηλικια, ομως τοσο ταλαντουχος. Ο χαρακτηρας του δεν ειναι τοσο απλοϊκος οσο καποιος θα φανταστει. Καταφερνει και "ζει" την απειρια του ληστη, την απελπισια του εραστη, τις υποχρεωσεις του συζυγου, την προστασια του φιλου, την ανθρωπια των ομηρων, την αγανακτηση για τις αδικες δολοφονιες στις φυλακες Ατικα, την "μοναδικοτητα" της ομοφυλοφιλιας. Οχι μονο πειθει, αλλα κατα ενα παραξενο τροπο, υποκινει τον θεατη και του περναει χωρις ιδιαιτερη προσπαθεια, αρκετα σημαντικα μηνυματα της εποχης. Παρατηρησετε τις εκφρασεις του προσωπου του και την κινησιολογια του (ειναι απλα μοναδικες) ενω αξιζουν ιδιαιτερης προσοχης τα ματια του Πατσινο καθ'ολη την διαρκεια της ταινιας. Εξαιρετικη στιγμη, οι "εκρηξεις" του χαρακτηρα του στα τηλεφωνηματα αλλα και στους διαλλογους με τους αστυνομους.

Στο πλευρο του ο μαφιοζος γητευτης ελαφιων ("Νονος Ι" & "ΙΙ", "Ο Ελαφοκυνηγος") John Cazale. Σιωπηρος στο μεγαλυτερο μερος της ταινιας, με μοναδικες στιγμες ερμηνειας, θα πεισει σαν ληστης με φοβιες, αποφασιστικοτητα και δειλια, ανθρωπια, μοναξια και πιστη φιλια. Η τελικη σκηνη ειναι το λιγοτερο συγκινητικη.

Ο Charles Durning ξεχωριζει στον ρολο του ντετεκτιβ (Det. Sgt. Eugene Moretti) που ειναι υπευθυνος διαχειρισης της ομηριας. Η κινησιολογια του ειναι αληθινη και πιστη στα λογια που βγαινουν απο το στομα του. Ο χαρακτηρας του εκφραζεται αψογα τοσο στα "διοικητικα" του καθηκοντα οσο και στα "διαπραγματευτικα" του. Μοναδικοι οι διαλλογοι με τον Πατσινο, εξω απο την τραπεζα - αναμεσα σε εκατονταδες αστυνομικους σε ενα αρκετα σουρεαλιστικο σκηνικο.

Ξεχωριζει αρκετα και ο Chris Sarandon στον ρολο του Leon Shermer. Εκφραζει την φοβια της κοινωνιας εκεινης της εποχης στο προσωπο των ομοφυλοφιλων. Φοβισμενη και λιτη μα προσεκτικη κινηση με εξαιρετικη αρθρωση και πειστικες εκφρασεις. Το "Αμερικανικο ονειρο" συνθλιβεται σε καθε λεξη που βγαινει απο τον Leon και ταυτοχρονα κτιζεται ενα συγχρονο δραμα.

Θα μπορουσα να γραψω 2-3 προτασεις για καθε ηθοποιο της ταινιας. Το συνολο ειναι πραγματικα εξαιρετικο και δεμμενο.

Η ταινια περιγραφει μεν μια ληστεια τραπεζης, αλλα γυρω απο αυτην - σιγα σιγα - εμφανιζονται σημαντικα ζητηματα του παρελθοντος (που ειναι ομως δυστυχως, επικαιρα ακομα και σημερα). Το λευκο πανι αποτελει ιδιαιτερο συμβολο επικοινωνιας ενω η ιδια η σχεση που αποκτουν οι ομηροι με τους ληστες, αποτελει ενα τελειο παραδειγμα ερμηνειας του Συνδρομου της Στοκχολμης.

Το γρηγορο χρημα, η εξαπατηση, η εμπιστοσυνη, η αδυναμια, η επιβολη, η διαπραγματευση, ο δολος, η απλοτητα, η βια, οι δολοφονιες, ο ερωτας, τα δογματα, οι φοβοι, το δραμα. Μια ταινια με πολλα μηνυματα. Μια ιδιαιτερη ταινια. Μια ταινια εξαιρεση.

Αξιζει να δειτε το εν λογω εργο για τις εκπληκτικες ερμηνειες, την ομαλη ροη της πλοκης, για τα μηνυματα εποχης που ομως ειναι "επικινδυνα" για πολλους ακομα και σημερα, και για τον Αλ Πατσινο, 8 χρονια πριν την μεγαλειωδη, ισαξια, ερμηνεια του ως Τονυ Μοντανα στον "Σημαδεμενο" (Scarface).

Παρεα ή χωρις, χαμπουργκερς ή πιτσα, μπυρα (για το γαμωτο), 2 ωρες και 9/10 για ενα διαμαντι του παρελθοντος, υπερ του 8,1/10 του IMDb.

edit: Ενα μικρο δειγμα του χιουμορ και της απλοϊκης τελειοτητας των διαλλογων:

Sonny: Kiss me.
Det. Sgt. Eugene Moretti: What?
Sonny: Kiss me. When I'm being fucked, I like to get kissed a lot.

Ελληνικός Τίτλος: Εγκληματίας Πολέμου
Είδος: Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: Richard Shepard
Πρωταγωνιστούν:Terrence Howard, Richard Gere, Jesse Eisenberg
Διάρκεια:101 λεπτά

Ενας νεαρος δημοσιογραφος (υιος αντιπροεδρου μεγαλου καναλιου), ενας πετυχημενος καμεραμαν και ενας "πρωην επιτυχημενος" πολεμικος ανταποκριτης ενωνονται χωρις εγκριση σε μια πρωτακουστη "αποστολη" να βρουν τον μεγα εγκληματια πολεμου στην Βοσνια. Οταν, λανθασμενα, τους περασουν για πρακτορες της CIA, τοτε θα μπλεχτουν σε ενα εντονο κυνηγητο.

Ο Richard Sheppard (σκηνοθετης & σεναριογραφος) εμπνευσμενος απο μια αληθινη ιστορια οπως αυτη δημοσιευτηκε στο περιοδικο Esquire, δημιουργει μια αρκετα δεμενη ταινια με αρκετες ομως ιστορικες ανακριβειες (πχ την περιοδο που πηγαινουν οι ηρωες στην Βοσνια -2000- δεν θα επρεπε να υπαρχουν κυανομπερεδες των Ηνωμενων Εθνων καθως τα Η.Ε. παρεδωσαν την ηγεσια στο ΝΑΤΟ απο το 1995).

Εαν ξεπερασουμε το γεγονος οτι η ταινια αυτη κουβαλα την Αμερικανικη προπαγανδα εναντιον των Σερβων (περιοδος 1995-2000), αγνοησουμε καποια στοιχεια που θα μας εκνευρισουν και αφαιρεσουμε τον πολιτικο μανδυα απο πανω της, τοτε θα καταληξουμε στα παρακατω.

Η σκηνοθεσια ειναι αρκετα προσεγμενη και δεν θα κουρασει καθολου. Καταφερνει με εναν σοβαρο τροπο να "αφηγηθει" στον θεατη την ιστορια χωρις ομως να μειωσει τις σκηνες με δραση, ή την αγωνια αγκαλιαζοντας το γενικοτερο δραμα του πολεμου αλλα και αυτο του κεντρικου ηρωα. Εξαιρετικες οι γωνιες ληψης αλλα και η "βρωμια" ως καταλοιπο του παρελθοντος. Ξεχωριζει η τελικη σκηνη με τον κυνηγο, και αλλοτε αρχοντα του τρομου των Βαλκανιων με το παρατσουκλι "Η Αλεπου" (καθως του αρεσε να κυνηγα αλεπουδες), να τρεχει για την ζωη του σαν μια αλεπου, μακρια απο τους κυνηγους του. Η φωτογραφια ειναι πολυ καλη και ιδανικη για τα πανεμορφα πρασινα τοπια αλλα και για τις σκοτεινες σκηνες. Το μακιγιαζ εχει ιδιαιτερη θεση ιδιαιτερως στην σκηνη οπου ο ηρωας βλεπει την νεκρη εγγυο γυναικα του.

Οι διαλλογοι ειναι εκπληκτικοι με αρκετη δοση χιουμορ. Καταφερνουν να ειναι σοβαροι στις επιμαχες σκηνες ομως μεταξυ των ηρωων γινομαστε μαρτυρες μιας ευχαριστης παρεας με ελευθερες αλλα και καυστικες ατακες. Ξεχωριζουν αυτες του κυανομπερε "αξιωματικου" των Η.Ε.

Ο Ριχαρδος Γκιρ (Richard Gere) στον ρολο του ξοφλημενου ανταποκριτη, ομολογω οτι με ξαφνιασε. Απο ζεν πρεμιερ, σοβαρευει και ανταποκρινεται σε εναν απαιτητικο ρολο. Ειναι ομορφες και ενδιαφερουσες οι εναλλαγες του χαρακτηρα του απο κορυφαιος δημοσιογραφος σε ξοφλημενο που βγαζει ρεπορταζ για τριτοκοσμικες χωρες (καπως πρεπει να βγαλει το ψωμακι του) και ξανα σε κορυφαιο δημοσιογραφο χωρις ποτε να χασει το παθος του και την διψα για την "ειδηση" παρασυροντας και τους υπολοιπους στον αγωνα του. Πειθει και στο δραματικο μερος του σεναριου σαν ανδρας που χανει την αγαπημενη κυοφορουσα γυναικα του. Δενει καταπληκτικα με τον αποκατω κυριο.

Ο Terrence Howard (θα τον δουμε και στο Iron Man) στον ρολο του ριψοκινδυνου καμεραμαν και κολλητου του Γκιρ ο οποιος ξεφευγει απο το πεδιο μαχης και καταληγει στα σαλονια των μεγαλων καναλιων με επιτυχια, γυναικες και καλυτερο μισθο. Τα φερνει η μοιρα ομως και καταληγει ξανα πισω απο εκει που ξεκινησε. Η μεταβαση αυτη θα πεισει και θα φανει στην ερμηνεια του. Ερωτευμενος με λαγνη ομορφη γυναικα (που κανει διακοπες στην Ελλαδα παρακαλω!) θα θυσιασει την καλοπεραση για το μικροβιο που και αυτος εχει μεσα του. Αποτελει υπεροχο διδυμο με τον Γκιρ αλλα και με τον πιτσιρικα της παρεας.

Ο τηλεοπτικος εφηβος Jesse Eisenberg στον ρολο του γιου του αντιπροεδρου του μεγαλου καναλιου οπου δουλευει ο καμεραμαν (οπως και ο ανταποκριτης). Αποφοιτος του Χαρβαρντ θα πεισει με τις καλοστημενες ατακες του αλλα και τα ζεστα αστεια του. Δενει καταπληκτικα με τους 2 ηρωες τοσο σε επιπεδο διαλογων αλλα και σε επιπεδο ερμηνειας.

Πολυ καλογραμμενοι και οι 3 χαρακτηρες.
Η συγκεκριμενη ταινια, οπως και αρκετες αλλες που εχουν ως επικεντρο τα Βαλκανια, εχει ξεσηκωσει τους αδελφους Σερβους και Βοσνιους. Στον αντιποδα οι Αμερικανοι θεατες που φυσικα δεν ειναι ικανοι να κατανοησουν το περιβαλλον στην Χερσονησο του Αιμου.

Σας συμβουλευω, αν αποφασισετε να αφιερωσετε 101 λεπτα απο τον χρονο σας, να αποφορτιστειτε πληρως απο τις πολιτικες και εθνικες πεποιθησεις σας. Δειτε την ταινια με ανοικτα ματια, και οχι με ανοικτα μυαλα, και αφηστε την να σας παρασυρει στο ταξιδι των ηρωων. Θα χορτασετε πανεμορφα τοπια, θα προβληματιστειτε με την φρικη του πολεμου και θα θυμωσετε με τα παγκοσμια πολιτικα παιχνιδια της Ευρωπαικης Ενωσης, των Ηνωμενων Εθνων, του ΝΑΤΟ και της "καλης" Αμερικης (μεσω της CIA).

Η ιστορια αφορα την προσωπικη αναζητηση 5 δημοσιογραφων (αληθινη ιστορια) για τον "εγκληματια πολεμου" Radovan Karadzic. Η ταινια ομως, πιστη στο Χολυγουντ, ειναι αρκετα πιο αναλαφρη απο την πραγματικοτητα οποτε δεν θα εχετε προβληματα δυσπεψιας.

Σιγουρα ταινια για παρεα, αξιζοντας το 7/10 - επικινδυνα κοντα στο αιματηρο και γεματο κοντρες 7,1/10 του IMDb - μακρια απο παρομοιες μετριοτητες αλλα επισης μακρια και απο τα αριστουργηματα του παρελθοντος.

Ελληνικός Τίτλος: Η Ομίχλη
Είδος: Τρόμου
Σκηνοθεσία: Frank Darabont
Πρωταγωνιστούν:Thomas Jane, Marcia Gay Harden, Laurie Holden
Διάρκεια:126 λεπτά

Την επαυριο μιας βιαιας καταιγιδας που επληξε το (διασημο πλεον) Maine (ΗΠΑ), μια τεραστια ομιχλη πλησιαζει απο το βουνο. Καθως κυκλωνει την πολη, καποιοι ανθρωποι "παγιδευονται" σε ενα σουπερ μαρκετ. Συντομα θα ανακαλυψουν οτι κατι μυστηριο και θανατηφορο συνοδευει την ομιχλη. Καθως ολα θυμιζουν την Κολαση, θα πολεμησουν για την επιβιωση τους..

Ως γνωστον, οι περισσοτερες ταινιες βασισμενες σε βιβλια του King, καταληγουν σε τραγωδιες και χασιμο χρονου. Η μονη που μπορω να ξεχωρισω ειναι ισως "Ριτα Χειγουορθ, η τελευταια εξοδος". Για μισο λεπτο ομως.. Σκηνοθετης και σεναριογραφος του "Η Ομιχλη (The Mist)" ειναι ο κυριος Frank Darabont, δημιουργος επισης του αριστουργηματος "Shawshank Redemption (Ριτα Χεηγουορθ, η τελευταια εξοδος)", αλλα και του αρκετα καλου "Πρασινου Μιλιου", επισης νουβελας του αγαπημενου Stephen King.

Ετσι, οι προσδοκιες μου ηταν αρκετα υψηλες. Δεν νοιωθω ομως 100% δικαιωμενος.

Λοιπον, η σκηνοθεσια ειναι σκοτεινη. Αρκετα πιο σκοτεινη απο οτι στο βιβλιο. Καποιος θα μπορουσε να την χαρακτηρισει και "κλειστοφοβικη". Ειναι ομως αρκετα ενδιαφερουσα καθως ξεφευγει λιγο απο τα σταθερα μετρα του Χολυγουντ. Ο Frank Darabont επιμενει στα κοντινα καδρα και ζουμαρει αρκετα στα προσωπα των πρωταγωνιστων, μεταδιδοντας την φρικη των συμβαντων μεσω των ματιων τους. Παραδοξως, δεν επικεντρωνεται πολυ (ή αρκετα) στην τεχνολογια, και τα χαριτωμενα τετραποδα, εξαποδα κτλ εχουν ενα μυστηριο και εκφοβιστικο ρολο παρα πρωταγωνιστικο. Ο σκηνοθετης επιλεγει, ορθως κατα την αποψη μου, να εστιασει εντος του σουπερ μαρκετ και της μεγαλυτερης φρικης ολων που εχει φυσικα ανθρωπινη αιτια.

Η φωτογραφια ειναι σκοτεινη και ακολουθει την σκηνοθεσια. Ειμαι αρκετα περιεργος να δω το εργο σε ασπρομαυρη εκδοση, οπως αρχικα ηθελε και ο δημιουργος του (θα κυκλοφορησει ετσι στο συλλεκτικο διπλο DVD). Δεδομενου της χριστιανικης προσεγγισης του μυστηριου της Ομιχλης, θα μου αρεσε να δω μια διαφορετικη φωτογραφια αλλα και εφε στο στυλ του "Silent Hill" (αρκετη σταχτη για παραδειγμα αλλα και γενικοτερα ισως μια Δαντικη φωτια να συνοδευει το σκηνικο). Τα εφε ηχου ειναι καταπληκτικα (αν και οι κραυγες ζωων θα επρεπε να ηταν λιγο πιο αποκοσμες) ενω τα εφε εικονας θα μπορουσαν να ειναι πολυ καλυτερα (και πολυ χειροτερα..).

Οι μεν διαλογοι, αλλοτε μεσα απο την νουβελα του Κινγκ και αλλοτε αρκετα αλλαγμενοι, ειναι ενδιαφεροντες, γρηγοροι και δεν θα κουρασουν. Δεν θα δωσουν ομως και αρκετες πληροφοριες για την ομιχλη και τα υποπροιοντα της. Η δε σκηνογραφια ειναι καλη και περιορισμενη. Ισως καποιος να περιμενε περισσοτερη "ποικιλια" αλλα ειναι αρκετη για αυτο που πρεπει να υποστηριξει. Δεν πρεπει να ξεχασω το εκπληκτικο "Host Of The Seraphim" απο τους Dead Can Dance που συνοδευει επιβλητικα την ταινια.

Αρκετες σκηνες μου κεντρισαν το ενδιαφερον. Απο τις πρωτες επαφες με τα πτερωτα εξαποδα, η σκηνη εβγαζε κατι το ευλαβικο. Οι εσωτερικες διαμαχες ειχαν εξαιρετικο ενδιαφερον και πιστευω οτι "οι κλικες" απεικονιστηκαν καταπληκτικα οσον αφορα τον σκηνοθετικο τομεα. Τελος, κορυφαια σκηνη αποτελει αυτη του τελους οπου το δραμα του πατερα αναβλυζει εξαιρετικα αναμεσα στα αγαπημενα πτωματα και υπο την σκοτεινοτητα της ομιχλης.

Ερμηνευτικα δεν θα ηθελα να ξεχωρισω καποιον. Συνολικα υπηρχαν αρκετες καλες ερμηνειες (ακομα και απο τους δευτεροντες χαρακτηρες). Ξεχωρισε φυσικα ο πρωταγωνιστης Thomas Jane στην προσπαθεια του να πεισει ως πατερας που πρεπει να προστατευσει τον υιο του, ως πολιτης της πολης που πρεπει να ηρεμησει τους συντοπιτες του κατα την διαρκεια μιας μεγιστης κρισης, ως ανδρας που οφειλει να λαμβανει αποφασεις για το καλο ολων, ως το τελικο θυμα μιας απιστευτης τραγωδιας. Ο υιος του στο εργο, Nathan Gamble, ηταν επισης καλος για την ηλικια του αν και ο συνεχης του φοβος κουρασε σε καποιο σημειο.

Ξεχωρισε ομως η Marcia Gay Harden στον ρολο της υστερικης, φανατικης, θρησκοληπτης Mrs. Carmody. Σαν βγαλμενη μεσα απο τις σελιδες του βιβλιου του Κινγκ, η Harden κλεβει την παρασταση. Θα πεισει και θα παρει το μεγαλυτερο μερος της ταινιας επανω της καθως θα δημιουργησει το αισθημα του φοβου αναμεσα στους κατοικους. Το αισθημα του φοβου θα συνδυαστει με εδαφια απο την Βιβλο για το τελος του κοσμου. Το τελος του κοσμου θα οδηγησει σε διαμαχες και φυσικα οι διαμαχες θα φτασουν το μεγιστο τους οταν η μικρη αυτη κοινωνια μεσα στο σουπερ μαρκετ, θα φτασει τα αρχεγονα πρωτογονα αισθηματα της επιβιωσης αλλα ιδιως της Μεσαιωνικης "πυρας" και του κυνηγιου των μαγισσων. Χαρακτηριστικη η σκηνη με τον "αιτουμενο" θανατο του παιδιου και της γυναικας. Ολο αυτο το χαος θα ηταν ισως αποτυχημενο εαν δεν το υποστηριζε τοσο εξαιρετικα η Harden. Πραγματικα καταπληκτικη, αν και στο συνολο της ερμηνειας της θα σας ξυπνησει "θανατηφορα" και βιαια αισθηματα (σε μια στιγμη παρατηρησα τον εαυτο μου ετοιμο να πεταξει ενα κινητο στην οθονη..).

Συνολικα λοιπον, εχουμε να κανουμε με μια καλη μεταφορα βιβλιου του Κινγκ στην μεγαλη οθονη. Δεν προκειται για το αριστουργημα "H Τελευταια Εξοδος" αλλα μπορω να πω οτι με τον δικο του τροπο πλησιαζει το "Πρασινο Μιλι". Ο Darabont δεν βιαστηκε να φτιαξει μια ακομα Χολυγουντιανη πατατα. Ισα ισα που επεβαλε τους δικους του ορους στο στουντιο με το οποιο συνεργαστηκε (ενας απο αυτους αφορουσε το διαφορετικο απο το βιβλιο, τελος της ταινιας).

Εαν περιμενετε να δειτε τερατα και ηρωες απανω σε αλογα με σπαθια και φωτιες, ξεχαστε το. Εαν ομως σας ενδιαφερει να δειτε την πραγματικη φρικη στην οποια δινει εμφαση ο σκηνοθετης, και η οποια περιοριζεται στους ανθρωπινους χαρακτηρες εντος του σουπερ μαρκετ, αξιζει τα 120 λεπτα απο τον χρονο σας.

Δεν το κρινω με καθαρα King-ικα κριτηρια. Δεν θα μπορουσα αλλωστε. Για μια ταινια ομως τρομου που κατορθωνει να εστιασει στο δραματικο μερος του σεναριου με τοσο εκλεκτικο τροπο, χωρις να κουρασει ή να ξεφυγει απο την κυρια πλοκη, νομιζω πως 7/10 ειναι δικαιο αντιθετως με το υπερβολικο 7,7/10 του IMDb.

Για χορτατη παρεα, με αρκετο αλκοολ και ορεξη για αναζητηση.

Είδος: Μαύρη Κωμωδία
Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Παναγιώτα Βλαντη, Φάνης Μουρατιδης, Χρήστος Βαλαβανιδης, Μέλπω Ζαροκωστα, Ισαβέλλα Βλασιαδου, Μαρία Σολωμου, Γιώργος Καραμίχος
Εταιρία Παραγωγής: ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ Α.Ε.
Σκηνοθεσία: Γιάννης Ξανθόπουλος


Ο Τάσος (Βασίλης Χαραλαμπόπουλος) και η Αλίκη (Παναγιώτα Βλαντή) είναι ένα πολύ ερωτευμένο ζευγάρι. Κάτι όμως χαλάει τον μεγάλο αυτό ερωτα. Κάτι πολύ ενοχλητικό που ακούει στο όνομα ζήλια..

Μετά από ένα τρακάρισμα (λόγο ζήλιας φυσικά) ο Τάσος χάνει τη ζωή του, και εκεί ο σκηνοθέτης μας περνά στην "μετά-θάνατο ζωή" στην οποια ο Τάσος δεν μπορεί να κάνει τίποτα εκτος του να παρακολουθεί τα γεγονότα. Εκεί ξεκινάνε και οι ρόλοι του Δημήτρη Πιατά και του Χρήστου Βαλαβανίδη οπου ως αρχάγγελοι πρέπει να τον ενημερώσουν για την κατά κάποιο τρόπο παράταση που του δίνει ο "μεγάλος" για να ταχτοποιήσει όλους τους ανοιχτούς του λογαριασμούς.

Αυτή η παράταση είναι 5 λεπτά, αλλα όπως καταλαβαίνει στην πορεία και ο πρωταγωνιστής δεν είναι 5 απλά λεπτά, αλλά 5 πολύτιμα λεπτά που δυστυχώς δεν του αρκούν..

Στα - της ταινίας είναι η μέτρια σκηνοθεσία, και το τέλος που θα περιμέναμε πιο ασυνήθιστο.
Στα + της ταινίας είναι το πολύ καλο cast και η ερμηνείες τον πρωταγωνιστών

Στην ταινία πιστεύω πως αξίζει ένα 6.5 αλλα λόγο ελληνικής παραγωγής, η στρογγυλοποίηση θα γίνει προς τα πάνω.

Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...

Ελληνικός Τίτλος: Κρυμμένος
Είδος: Θρίλερ
Σκηνοθεσία: Michael Haneke
Πρωταγωνιστούν: Daniel Auteuil, Juliette Binoche, Maurice Bénichou, Annie Girardot
Διάρκεια: 117 λεπτά

Ενας οικογενειαρχης, παρουσιαστης τηλεοπτικης εκπομπης για το βιβλιο, λαμβανει μεσω ταχυδρομειου καποια περιεργα βιντεο και καποιες "παιδικα φτιαγμενες" ανησυχητικες ζωγραφιες. Ενω νοιωθει την οικογενεια του να απειλειται, και εχοντας την αστυνομια να παραμενει στην απραξια, ενα τρομερο μυστικο ξεθαβεται απο το παρελθον του..

Οπως και με τις προηγουμενες παρουσιασεις, θα προσπαθησω να ξεχασω οτι αυτη η ταινια εχει κερδισει 21 βραβεια και εχει προταθει για αλλα 22 μεχρι σημερα (!!!!!).

Ο Ευρωπαικος κινηματογραφος εχει μια μοναδικοτητα σε συγκριση με το μπασταρδο μακρινο ξαδελφο του, το Χολυγουντ. Ιδιαιτερα ο Γαλλικος κινηματογραφος, τα τελευταια χρονια γνωριζει μια πρωτογνωρη ανθιση με πραγματικα αριστουργηματα επι της μεγαλης οθονης. Οντας φαν λοιπον των Γαλλων (και των Γαλλιδων), σας παρουσιαζω το Cache.

Ο Michael Haneke, σκηνοθετης και σεναριογραφος, σε μια απο τις καλυτερες δημιουργιες της καριερας του. Το σεναριο απο μονο του αξιζει ιδιαιτερης προσοχης και μνειας. Η σκηνοθεσια ειναι αριστουργηματικη. Στα ανεκπαιδευτα ματια που εχουν συνηθισει την γρηγορη δραση, το μπολικο αιμα, το "σασπενς" και τα λοιπα Αμερικανικα πονηματα (με εμφαση στον πονο), θα φανει αργη και κουραστικη. Ομως ειναι ιδανικη γιατι σε συνδυασμο με τις ερμηνειες των πρωταγωνιστων που θα δουμε παρακατω, τραβαει τον θεατη απο τον καναπε και τον τοποθετει ακριβως μεσα στο σκηνικο, παρεα με τους ηρωες της ταινιας. Ο Χανεκε επιμενει στην χρησιμοποιηση σταθερου καδρου στην πλειοψηφια των σκηνων, εχοντας τους ηθοποιους να μπαινουν σε αυτο χωρις την καμερα να τους ακολουθει. Αρκετα ενδιαφερον και σε αντιθεση με τις περιφημες βιντεοκασετες που χρησιμοποιουν την μεθοδο της καμερας "που αντικαθιστα τα ματια" (οπως πχ στο προσφατο Cloverfield, στο Blair Witch Project κτλ). Οι εναλλαγες σκηνων ειναι τολμηρες και οχι παντα ομαλες, κατι που συμβαλλει στην μοναδικοτητα της σκηνοθετικης προσεγγισης.

Την ιδια στιγμη, οι διαλογοι ειναι σοβαροι, καθημερινοι και ιδανικοι ενω η φωτογραφια υποστηριζει την σκηνοθεσια χωρις ανουσια και περιττα στοιχεια. Ξεχωριστη ειναι και η ηχοληψια που δεν αφηνει να πεσει καρφιτσα χωρις να ακουστει, με καποιες τολμηρες "παρατυπιες" (πχ διαλογος εντος αυτοκινητου). Η σκηνογραφια τελος, ειναι απλα μοναδικη καταφερνοντας να τονισει τα στοιχεια της Παριζιανικης κουλτουριακης μεσοαστικης οικογενειας (πχ η τραπεζαρια & η βιβλιοθηκη ειναι απιστευτες!)

Ο μοναδικος και αγαπημενος ηθοποιος Daniel Auteuil στον ρολο του Georges Laurent. Υποστηριζει τον καλογραμμενο χαρακτηρα του τοσο σαν τηλεοπτικος "σταρ" οσο και σαν πατερας, συζυγος, ανδρας με παρελθον, μεσοαστος πρωτευουσιανος και κυριως, ανθρωπος. Η ηρεμια πριν την καταιγιδα, οι τρομακτικοι εφιαλτες πριν την αποκαλυψη της αληθειας, η αγωνια και οι ενοχες, η κοντρα μα ταυτοχρονα και η αναγκη της συζυγου του, ο προβληματικος υιος του, ο κοσμος γυρος του, ολα εκφραζονται μεσω της κινησιολογιας, της εκφραστικοτητας και κυριως της φωνης του υπεροχου αυτου ηθοποιου. Οχι μονο πειθει, αλλα ανεβαζει την ταινια σε αλλα επιπεδα.

Στο πλευρο του, η παντα γοητευτικη Juliette Binoche στον ρολο της Anne, γυναικας του Georges. Η ομορφια δεν θα κερδισει τον αγωνα αυτη την φορα. Η Μπινος υποστηριζει εναν "βρωμικο" ανθρωπινο χαρακτηρα. Η αγωνια και ο φοβος υποκινουν την φωνη, το προσωπο, την ερμηνεια. Η αναγκη για καθησυχασμο, η αγωνια για το παιδι τους, η λυτρωση. Θα πεισει και θα σταθει ανταξια στο πλευρο του Οτειγ.

Ξεχωρισε επισης, για τα λιγα λεπτα συμμετοχης, η Anne Girardot στον ρολο της μητερας του Georges σε εναν εκπληκτικο διαλλογο με τον Οτειγ, που ο Χανεκε αριστουργηματικα σκηνοθετει. Αξιζει να παρατηρησετε τις εκφρασεις του προσωπου της και τα λογια που βγαινουν απο το γερασμενο λαρυγγι της.

Καλος, αν και παιδι για μπατσες, ο Lester Makedonsky (δεν πιστευω να θελετε το επωνυμο του γραμμενο στα Ελληνικα ε?!). Εφηβος με ανησυχιες, ζηλια για την μητερα του στα προθυρα οιδιποδειου συμπλεγματος, σεβασμος του πατερα, πρωτοι ερωτες, σκασιμο απο το σπιτι. Μια εφηβικη και λιτη ερμηνεια, ενα προβληματικο παιδι που τοποθετειται μοναδικα στο συνολο του σεναριου.

Ο Χανεκε δεν θα ασχοληθει ιδιαιτερα με το μυστηρια που ο ιδιος δημιουργει. Δεν θα μαθουμε ποιος και γιατι. Το μυστηριο θα "χρησιμοποιηθει" ωστε να κρατηθει ο θεατης σε εγρηγορση. Να βρεθουμε μεσα στο καδρο, διπλα στους ηρωες, να δουμε με τα ιδια μας τα ματια. Το προβλημα του ρατσισμου, της φτωχιας, της ξενοφοβιας, του εθνικισμου, της συγχρονης αποξενωσης, των γρηγορων ρυθμων (ποσο εκτιμησα τις αργες ληψεις!), της τηλεορασης, της ιδιας της κοινωνιας.

Μην φοβηθειτε να τολμησετε να αφιερωσετε 117 λεπτα απο τον χρονο σας. Μην κουραστειτε να σκεφθειτε. Μην κολλησετε στο μυστηριο. Ανοιξετε τα ματια και τα αυτια, μα κυριως το μυαλο σας και απολαυσετε μια σημαντικη ματια στην κοινωνια με ηχηρα - αηχα μηνυματα.

Οι χρηστες του IMDb το αξιολογουν με 7,3/10. Για μπυρα και οικογενειακη μαζωξη, θεωρω πως ειναι αξια του 7/10, ολιγον κοντα του αριστουργηματος και αρκετως απομακρυσμενη απο τις λοιπες μετριοτητες της 7ης τεχνης.

Είδος: Θρίλερ
Σκηνοθεσία: Renny Harlin
Πρωταγωνιστούν: Samuel L. Jackson, Ed Harris, Eva Mendes
Διάρκεια: 88 λεπτά

Ενας πρωην αστυνομικος ο οποιος τωρα βγαζει το ψωμι του σαν "καθαριστης" τοποθεσιων εγκληματων, βρισκει τον εαυτο του μπλεγμενο σε ενα βρωμικο παιχνιδι μεταξυ αστυνομιας και μαφιοζων.

Ας ξεκινησουμε με τις ερμηνειες και ας δουμε που θα μας βγαλει.

Ο Samuel L. Jackson μαλλον βαρεθηκε τα φιδια και τα αεροπλανα και επανερχεται σε εναν ρολο που του ταιριαζει. Σοβαρος και λιτος μα συναμα πειστικοτατος σαν πρωην αστυνομικος και νυν "καθαριστης". Μερικες σκηνες ειναι αρκετα ανατριχιαστικες ενω η φυσικη ηρεμια του προσωπου του, μα και η φωνη του, προκαλουν μια ομορφη αντιθεση. Αδυναμος σε ορισμενες σκηνες, αγκαλιαζει την μοιρα του, πατερας που ακομα μαθαινει απο την κορη του, πρωην αστυνομικος που εχει ακομα το μικροβιο μεσα του.

Στην αντιπερα οχθη, φιλος και πρωην συνεργατης, ο Ed Harris σε εναν ρολο μικρο και αχαρο. Χωρις πολλες απαιτησεις και με τα βασικα βηματα 1,2,3 ο Ed Harris περπατα χωρις να χρειαστει να τρεξει ενω αποκορυφωμα της ερμηνειας του αποτελουν οι 2 τελευταιες του σκηνες. Καλος και πειστικος, μακρια ομως απο τις οσκαρικες ερμηνειες για τις οποιες ειναι ικανος.

H κουκλα Eva Mendes στον ρολο της χηρας που δεν ξερει ακομα οτι ειναι χηρα σε εναν λιγο ακομψο ρολο. Απο την μια ο σκηνοθετης και ο σεναριογραφος δινουν εμφαση στην εκλεκτικοτητα (πολλα λεφτα, καλη ζωη, φιλανθρωπιες) του χαρακτηρα της, απο την αλλη την πετουν στην λασπη σαν μια κοινη πιτσιρικα που εχει εμφαση στις "κακες συνηθειες" μπερδευοντας αναμεσα σε ολα αυτα, το "μυστικο" και το δραμα το οποιο κινει ολη την πλοκη. Δεν περιμενει κανεις καποια σοβαρη ερμηνεια. Παρ' ολα αυτα, ομορφαινει το καδρο σε ολες τις σκηνες οπου πρωταγωνιστει.

Ο Luis Guzman, ο γνωστος αυτος μαφιοζος, στον ρολο του ντετεκτιβ ειναι ομολογουμενως σοβαρος και ακομα πιο λιτος απο τον Ed Harris. Εχει ομως αυτο το κατι, τοσο στην ερμηνεια οσο και στην εμφανιση, που πειθει σε τετοιους ρολους (ειτε σαν αστυνομικος, ειτε σαν "κακος"). Αρκετος αλλα μακρια απο τις καλες ερμηνειες του. Σιγουρα ομως προσθετει στο συνολο.

Αυτη που ξεχωρισε κατα την ταπεινη μου αποψη, ειναι η πιτσιρικα της παρεας. Η Keke Palmer στον ρολο της κορης του χηρου πρωην αστυνομικου (νυν καθαριστη ειπαμε). Στην προσπαθεια της να "σταματησει να ξεχναει" την μητερα της και να την επαναφερει στις αναμνησεις της, βγαζει ενα τονο δραματος ο οποιος συμβαδιζει με την βασικη πλοκη του εργου. Μου αρεσε αρκετα η ερμηνεια της ενω θα ηταν παραληψη αν δεν στεκομουν στην εκπληκτικη σκηνη - εκρηξη του χαρακτηρα της - οπου ξεσπα στον πατερα της.

Η σκηνοθεσια ειναι καλη και ομαλη. Δοκιμασμενες αλλαγες στις σκηνες και καλοι διαλογοι. Η φωτογραφια ειναι απλα ικανοποιητικη. Δυστυχως το σεναριο ειναι προβλεπομενο και χωρις καθολου εκπληξεις. Αυτο ισως μειωνει και την συνολικη αξια της ταινιας.

Δεν θα κουρασει αλλα ουτε και θα εντυπωσιασει. Το καστ της αποτελειται απο ηθοποιους που τους εχουμε δει σε μεγαλες στιγμες στο παρελθον. Δυστυχως ομως χανονται στην μετριοτητα του σεναριου.

Με παρεα και χωρις (επαναλαμβανω: χωρις!) φαγητο σε σπιτικη προβολη. Το IMDb της αποδιδει 6,4/10. Μαλλον θα το στρογγυλοποιησω (οχι υπερ του μαθητη) καθως το 6/10 ειναι ισως πιο δικαιο.

Πρωτότυπος Τίτλος: 4 luni, 3 saptamâni si 2 zile
Ελληνικός Τίτλος: 4 Μήνες 3 εβδομάδες και 2 Ημέρες
Είδος: Δράμα, Κοινωνική
Σκηνοθεσία: Cristian Mungiu
Πρωταγωνιστούν: Anamaria Marinca,Laura Vasiliu,Vlad Ivanov
Διάρκεια: 113 λεπτά

Βρισκόμαστε στη Ρουμανία λίγο πριν την πτώση του κομμουνισμού και του καθεστώτος Τσαουσέσκου. Δύο φοιτήτριες, η Otilia και η Gabita, συγκάτοικοι στο πανεπιστήμιο, καλούνται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της εγκυμοσύνης της μίας από τις δύο. Οι εκτρώσεις απαγορεύονται και καμιά από τις δύο δεν έχει παρόμοια εμπειρία. Τα κορίτσια κανονίζουν να συναντήσουν σε ένα ξενοδοχείο τον κύριο Bebe, ο οποίος θα προβεί στην διαδικασία της έκτρωσης. Ωστόσο ο γιατρός αυτός που γνωρίζει ότι θα πραγματοποιήσει μία παράνομη έκτρωση ζητά κάτι παραπάνω από λεφτά.

Στη κομμουνιστική Ρουμανία του 1987 η απαγόρευση των εκτρώσεων αντιμετωπίζεται από τους πολίτες σαν στέρηση της προσωπικής τους ελευθερίας. Με αφορμή το γεγονός αυτό ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Cristian Mungiu μας αφηγείται την ιστορία της Gabita που για 4 Μήνες 3 εβδομάδες και 2 ημέρες ζει το Γολγοθά μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Το αποτέλεσμα είναι ένα μικρό αριστούργημα. Μια ταινία σταθμός για τον αναγεννημένο Ρουμάνικο Κινηματογράφο που κέρδισε μεταξύ άλλων το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών για το 2007.

Το 4 Μήνες , 3 εβδομάδες και 2 ημέρες είναι μια ταινία εξαιρετικά απλή και φρικτά ρεαλιστική. Χωρίς ακραίους συναισθηματισμούς και υπερβολές σε παρασύρει αργά αλλά σταθερά στη μαύρη ιστορία των δυο ηρωίδων που γίνονται ένα για να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα της ζωής τους όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα στη χωρίς διεξόδους κοινωνία τους. Η ιστορία ξετυλίγεται στο γκρίζο σκηνικό των εργατικών κατοικιών μιας ρουμανικής πόλης κ είναι βυθισμένη σε μια εξαθλίωση που δημιουργεί τις περισσότερες φορές επιβλητική ατμόσφαιρα. Χωρισμένη ξεκάθαρα σαν τις πράξεις ενός δράματος, σκηνοθετημένη απλά, με αργούς ρυθμούς ,παντελή απουσία μουσικής επένδυσης, φωτογραφία απερίγραπτα ρεαλιστική μα πάνω απ’ όλα διάλογους φυσικούς που σε κάνουν να ανατριχιάσεις με την αλήθεια τους, η ταινία καταφέρνει να εξιστορήσει τα γεγονότα της παράνομης έκτρωσης (με λεπτομέρειες που σοκάρουν) μα και να αποτυπώσει τη δύσκολη ζωή κάτω από ένα απολυταρχικό καθεστώς, σ΄ ένα παρηκμασμένο περιβάλλον.

Ερμηνευτικά οι πρωταγωνίστριες της ταινίας είναι εξαιρετικές. Η Anamaria Marinca στο ρόλο της Otilia που με αυταπάρνηση δέχεται κάθε ταπείνωση για να βοηθήσει τη φίλη της, είναι ανατριχιαστική με τη φυσικότητα της. Καταφέρνει να είναι σπαρακτική χωρίς καμία έξαρση, καμία υπερβολή, μόνο από την μεστή ερμηνεία της με το βλέμμα της, το τρέμουλο της φωνής της, την τρομαγμένη όψη του προσώπου της. Επίσης πολύ καλή είναι κ η Laura Vasiliu στο ρόλο της Gabita, που αντιμετωπίζει με ψυχρότητα και σχεδόν αποστασιοποιημένα τις περισσότερες φορές τα γεγονότα της έκτρωσης της και καταφέρνει να δημιουργήσει πολλά συναισθήματα και προβληματισμούς.

Γενικά πρόκειται για ένα συγκλονιστικό και απερίγραπτα ρεαλιστικό δράμα που αποκλείεται να σας αφήσει ανεπηρέαστους. Ακόμη κ αν το δείτε αυστηρά σαν την εξιστόρηση μιας ιστορίας αποκλείεται να μην σας δημιουργηθούν ηθικοί και κοινωνικοί προβληματισμοί ενώ αποκλείεται έστω και για λίγο να μην συμπάσχετε με τις δύο ηρωίδες.

Ελληνικός Τίτλος: Η Νύχτα μας ανήκει
Είδος: Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: James Gray
Πρωταγωνιστούν: Joaquin Phoenix, Eva Mendes, Mark Wahlberg
Διάρκεια: 117 λεπτά

Δυο αδελφοι εχουν επιλεξει δυο διαφορετικα μονοπατια στην ζωη τους. Ο ενας αστυνομικος ακολουθωντας τα χναρια του πατερα του (Joe) ενω ο αλλος (Bobby) μπλεγμενος στα υπογεια της νυχτας, μανατζερ σε ενα κλαμπ. Οι δυο αδελφοι στην πορεια θα βρουν πολλα περισσοτερα κοινα απο οτι φανταζοντουσαν καθως θα βρεθουν αντιμετωποι με την Ρωσσικη μαφια που απειλει την οικογενεια τους..

Ο σκηνοθετης και σεναριογραφος James Gray βαδιζει, ολιγον σαν μεθυσμενος, πανω στα αποτυπωματα που εχουν αφησει επικες ταινιες του ειδους (αστυνομικη, οικογενειακο δραμα) οπως "Ο Νονος", "The Departed", "Carlito's Way" κτλ. Προσπαθει να δωσει μια φρεσκια πνοη με αυτη την ταινια, ομως παγιδευεται αναμεσα στις σκηνοθετικες δεξιοτεχνιες του και στην εξισορροπηση των ερμηνειων απο τους πολυ καλους ηθοποιους που εχει προσλαβει.

Η σκηνοθεσια ειναι κοινη στο μεγαλυτερο κομματι του εργου, αλλα σε ορισμενες σκηνες ειναι αρκετα ευρηματικη και ιδιαιτερως ενδιαφερουσα με γρηγορα γυρισματα και αριστουργηματικη φωτογραφια μεταφεροντας, χωρις απωλειες, το περιβαλλον που δρα ο ηρωας (πχ σκηνη με καταδιωξη αυτοκινητων, σκηνη τελους). Οι διαλλογοι δεν ξεχωριζουν ιδιαιτερα, ουτε και η σκηνογραφια (εκτος απο καποιες σκηνες οπως προανεφερα).

Τα εφε (εικονας και ηχου) ειναι καλα, και ξεχωριζουν καποιες (λιγες δυστυχως) σκηνες οι οποιες θαρρεις πως ειχαν την βοηθεια καποιου σκηνοθετικου τερατος του Χολυγουντ, καθως μοιαζουν σαν απο αλλη ταινια. Ισως εαν ο σκηνοθετης επελεγε να γυρισει ολοκληρη την ταινια με αυτη την μεθοδο και ελευθερια, να ειχαμε εντελως διαφορετικο αποτελεσμα.

Ο Joaquin Phoenix (Robert 'Bobby' Green) εναρμονιζεται στο συνολο και δυστυχως δεν καταφερνει να ξεχωρισει ιδιαιτερα, εκτος 1-2 σκηνων οπου μας θυμιζει τις ταινιες οπου ελαμψε το αστρο του. Ειναι κριμα καθως ολοκληρη η ταινια περιστρεφεται γυρω απο τον χαρακτηρα του. Θα περιμενε κανεις, ο χαρακτηρας του να ηταν τουλαχιστον πιο καλογραμμενος ωστε να του δωθει η ευκαιρια να αναδειξει το ταλεντο του. Πειθει ομως αρκετα ως το μαυρο προβατο της οικογενειας και ως εν δυναμει μαφιοζος - αστυνομικος (το μεγα διλημμα του ηρωα).

Ο Robert Duvall (Deputy Chief Albert 'Bert' Grusinsky), ο πατερας των 2 αδελφων, φαινεται κουρασμενος και μακρια απο τις καλες ερμηνειες του παρελθοντος. Ο χαρακτηρας του δεν εχει ιδιαιτερες απαιτησεις και ισως αυτος ειναι και ο λογος που κρινεται ικανοποιητικος.

Ο Mark Wahlberg (Capt. Joseph 'Joe' Grusinsky) ως ο γιος - υποδειγμα που θα ηθελε ο καθε γονεας, πειθει εκ φυσιογνωμιας και μονο. Ο χαρακτηρας του δεν εχει ιδιαιτερη ουσιαστικη συμμετοχη στην ταινια (αυτο ηταν εκπληξη!) και φυσικα δεν προλαβαινει να ξεχωρισει. Μια συμπαθητικη συμμετοχη.

Το αστερι της ταινιας ειναι γενους θηλυκου και δεν ειναι καν "ηθοποιος". Η Eva Mendes (Amada Juarez), ομορφαινει το καδρο σε καθε σκηνη που συμμετεχει και βοηθα στην ομαλοτερη ροη της ταινιας, αποτρεποντας την απο το να γινει κουραστικη. Ξεχωριζει (φυσικα, φυσικα!) η εναρκτηρια σκηνη με τον αγαπημενο της Bobby και τον τυχερο καναπε!

Η ταινια εχει ιδιαιτερως μεγαλη διαρκεια (κοντα στις 2 ωρες) και δινει την εντυπωση οτι διαρκει ακομα περισσοτερο. Αυτο συμβαινει γιατι ο σκηνοθετης εχει επιλεξει να χτισει τους χαρακτηρες του εντος της ταινιας αντι ισως να εισαγει καποια στοιχεια με μια αναδρομικη μεθοδο (πχ flashback). Ο καθε ενας χαρακτηρας αναλυεται ιδιαιτερως και ο θεατης εχει την δυνατοτητα να τους γνωρισει αρκετα καλα αφαιρωντας την πιθανοτητα αναπαντητων ερωτηματων. Καποιος θα το εκτιμησει ενω καποιος αλλος θα μπορουσε να το βρει αρκετα κουραστικο.

Η Eva Mendes, οι 2-3 αριστες σκηνες και η επιλογη του σκηνοθετη να αναπτυξει τους χαρακτηρες εντος των οριων της ταινιας, σωζουν την ταινια απο την μετριοτητα και προσθετουν τον μισο βαθμο στο συνολικο 6,5/10 που πιστευω οτι της αρμοζει - εν αντιθεσει με το IMDb που γενναιοδωρα της αποδιδει 7,2/10.

Ελληνικός Τίτλος: Όταν έκλαψε ο Νίτσε
Είδος: Δράμα
Σκηνοθεσία: Pinchas Perry
Πρωταγωνιστούν: Armand Assante,Ben Cross,Jamie Elman,Katheryn Winnick
Διάρκεια: 105 λεπτά

Υπόθεση
Ο Φρίντριχ Νίτσε, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο Δρ. Τζόζεφ Μπρόιερ και η Άννα Ο. θα συναντηθούν. Tην εποχή εκείνη ο Νίτσε είναι ένας άγνωστος, άρρωστος και φτωχός φιλόσοφος και ο Φρόιντ είναι ένας 26χρονος μαθητευόμενος της ιατρικής. Ένα σπαρακτικό ερωτικό τρίγωνο και μια μοιραία γυναίκα, η Λου Σαλομε, θα ενώσει τις ζωές τους. Η Λου θα πείσει το Δρ. Μπρόιερ να εφαρμόσει πειραματικά στο μυαλό του Νίτσε τη νέα του αμφιλεγόμενη θεραπεία. Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει τον νεαρό φιλόσοφο, ο Μπρόιερ γίνεται ο ίδιος ασθενής. Οι δυο τους θα χαθούν σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα, τα όνειρα, οι σεξουαλικές εμμονές και τα αιώνια πάθη γίνονται ένα.

Αξιολόγηση
H ταινία είναι βασισμένη στο best-seller μυθιστόρημα "Όταν έκλαψε ο Νίτσε",του σημαντικού αμερικανού ψυχαναλυτή και διδάκτορα Ίρβιν Γιάλομ, το οποίο έχει μεταφραστεί σε δεκαέξι γλώσσες και κατάφερε να αποσπάσει το χρυσό μετάλλιο της Κοινοπολιτείας ως το καλύτερο μυθιστόρημα του 1993. Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο δυστυχώς δεν έχω διαβάσει αλλά κρίνοντας από την ταινία πρέπει να είναι καταπληκτικό.

Μη έχοντας διαβάσει το βιβλίο λοιπόν δεν ήξερα τι να περιμένω. Μάλλον περίμενα την ταινία πιο εξεζητημένη και μακρινή προς εμένα δεδομένων των σημαντικότατων και ιδιαίτερων προσωπικοτήτων που προσπαθεί να προσεγγίσει. Ευτυχώς διαψεύστηκα. Ο φόβος της ζωής και του θανάτου, της μοναξιάς, της προδοσίας, η δύναμη της αγάπης, η ανάγκη της φιλίας ακόμη κι από αυτούς που φαίνεται κ ίσως και να καταφέρνουν να ζουν μόνοι είναι μερικά μόνο από τα θέματα που συζητούν στην ιδιόμορφη κουβέντα τους ο φιλόσοφος Νίτσε και ο γιατρός Μπρόιερ. Ουσιαστικά στο βιβλίο κ έπειτα στην ταινία εκλαϊκεύονται έννοιες δίχως να απλοποιούνται, με κάποιο τρόπο ζητήματα σοβαρά γίνονται προσιτά και προσπελάσιμα ενώ σε ένα άλλο πλαίσιο θα φάνταζαν δυσνόητα, κι όλα αυτά με την υποστήριξη χαρακτήρων ζωντανών που παλεύουν για τη γαλήνη και την ισορροπία.

Στα λιγότερα φιλοσοφικά θέματα της ταινίας μου άρεσε ο Armand Assante στο ρόλο του Νίτσε αν και κάποιοι που ξέρουν καλύτερα το μεγάλο γερμανό φιλόσοφο φαίνεται να διαφωνούν ενώ καλή γενικά ήταν και η σκηνοθετική προσέγγιση με έμφαση στα όνειρα του γιατρού Μπροιερ τον οποίο ενσαρκώνει ο Ben Cross.

Όπως θα καταλάβατε αυτό που κάνει αυτή την ταινία ιδιαίτερη είναι η υπόθεση και το σενάριο που οφείλουμε στη φαντασία και το ταλέντο του Ιρβιν Γιαλομ. Οπότε όπως συνιστούν κι αυτοί που έχουν διαβάσει το βιβλίο, καλύτερα να προτιμήσετε αυτό έναντι της ταινίας. Αν πάλι το διάβασμα δεν είναι το δυνατό σας σημείο δείτε την ταινία έστω και μόνο για να μην χάσετε την δυνατή ανάλυση πραγματικά σημαντικών αλλά και ανθρώπινων θεμάτων.

Ελληνικός Τίτλος: Μέσα Μου
Είδος: Τρόμου
Σκηνοθεσία: Alexandre Bustillo, Julien Maury
Πρωταγωνιστούν: Béatrice Dalle, Alysson Paradis, Nathalie Roussel, François-Régis Marchasson, Jean-Baptiste Tabourin
Διάρκεια: 83 λεπτά

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια εγκυμονούσα γυναίκα στη Γαλλία του σήμερα, περνάει τα Χριστούγεννα για πρώτη φορά χωρίς τον πρόσφατα χαμένο σύζυγό της. Μια νύχτα πριν γεννήσει, η πόρτα χτυπά και η γυναίκα που της ζητά να ανοίξει, έχει έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό στο μυαλό της: να της πάρει το αγέννητο παιδί. Και είναι πρόθυμη να κάνει τα πάντα για να το καταφέρει.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Η αλήθεια είναι πως ο γαλλικός κινηματογράφος, και ακόμα περισσότερο οι γαλλικές ταινίες τρόμου, βρίσκονται σε μια περίοδο πρωτόγνωρης άνθησης. Τα τελευταία χρόνια, με ένα Hollywood “κολλημένο” σε remake κλασσικών ταινιών τρόμου (Halloween, Texas Chainsaw Massacre, The Hills Have Eyes) και adaptations ιαπωνικών αριστουργημάτων του genre (The Ring, The Eye),ο γαλλικός κινηματογράφος μας έχει δώσει μερικά ανεπανάληπτα διαμάντια.

Το “À L' Intérieur” (Inside), κινείται ανάμεσα στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του ψυχολογικού θρίλερ Ils (2006) και το αιματοβαμμένο Haute Tension (2003), συνδυάζοντας με παραδειγματικό τρόπο τα καλύτερα κομμάτια των δύο προαναφερθέντων ταινιών και δίνοντάς μας ένα εξαιρετικό από κάθε πλευρά, αιματοβαμμένο splatter αλλά και ένα κλειστοφοβικό θρίλερ μυστηρίου, που θα συγκινήσει τους fans και των δύο αυτών “συγγενικών” ειδών. Οι δύο πρωταγωνιστικές, γυναικείες φιγούρες του έργου, η Alysson Paradis (αδερφή της Vanessa Paradis) ως ετοιμόγεννη Sarah και η Béatrice Dalle ως η μυστηριώδης γυναίκα της οποίας το όνομα παραμένει άγνωστο μέχρι το τέλος, παραδίδουν μαθήματα υποκριτικής σε δύο απαιτητικούς ρόλους, χωρίς υπερβολές ή υποτονικότητα. Ιδιαίτερη μνεία, δε, πρέπει να γίνει στην υποκριτική δεινότητα της Dalle, η οποία ακόμα και όταν ανάβει απλά ένα τσιγάρο καταφέρνει να επιδείξει την τρέλα και την μανία που έχουν κυριεύσει τον χαρακτήρα της Γυναίκας.

Οι σκηνοθέτες και σεναριογράφοι του έργου, Alexandre Bustillo και Julien Maury, κάνουν ένα “μικρό θαύμα”, αφού με την πρώτη τους κιόλας ταινία καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα κλισέ που μαστίζουν τις αμερικανικές ταινίες του είδους, “ζωγραφίζουν” μια εφιαλτική ατμόσφαιρα γεμάτη μισοφωτισμένα δωμάτια και σκιες που παίζουν με το μυαλό του θεατή και μια σφοχτοδεμένη υπόθεση που καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι και το τελευταίο λυτρωτικό δευτερόλεπτο της ταινίας.

Το Inside είναι μια από τις καλύτερες ταινίες-υποδείγματα του σύγχρονου splatter και φυσικά, το πιο σημαντικό ίσως στοιχείο είναι πως ο θεατής θα πρέπει να είναι έτοιμος να έρθει αντιμέτωπος με πολύ (ίσως και υπερβολικά πολύ) gory σκηνές, τόσο πολύ μάλιστα που ακόμα και οι σκηνές του Saw και των συνεχειών του συγκρινόμενες να προκαλούν απλά ταραχή μπροστά του. Οι Bustillo και Maury απέδειξαν περίτρανα ότι τα τεράστια budgets και οι ακριβοπληρωμένοι stars δεν είναι απαραίτητα συστατικά για να πετύχει η “συνταγή” ενός καθηλωτικού splatter. Δε μένει πλέον τώρα παρά να μας αποδείξουν, με το remake του Hellraiser για το οποίο έχουν ήδη υπογράψει και θα δούμε στις αίθουσες τον επόμενο χρόνο, ότι το Μέσα Μου δεν ήταν μονάχα μια καλή αρχή αλλά και μια υπόσχεση για ακόμα περισσότερα.

Ελληνικός Τίτλος: Ratatouille
Γλώσσα: Αγγλικά
Είδος: Κωμωδία καρτούν
Σκηνοθεσία: Brad Bird
Πρωταγωνιστές: -
Διάρκεια: 95 λεπτά

Είχαμε καιρό να δούμε ταινία καρτούν που να είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα (με εξαίρεση το Happy Feet που έμεινε στην ιδέα) και να μας κάνει το κλικ. Η ιστορία έχει να κάνει με έναν αρουραίο ο οποίος όντας από τη φύση του "κοντά" στην κουζίνα, καταλήγει σε εστιατόριο του